ZWARE AANRADERS WEEK 23

07-06-2007 @ 22:36

door Sicco Roukema

Linkin Park "Minutes To Midnight"
(Warner music)
 Wat een goeie stap in de carrière van Linkin Park om met Rick Rubin in zee te gaan. De band wilde niet meer een zelfde album maken en daar zijn ze op een bepaalde manier in geslaagd. Begrijp me niet verkeerd, alles aan Minutes To Midnight klinkt onmiskenbaar als Linkin Park, maar de sound is veel organischer, veel minder bombastisch.
Wake trapt het geheel af en rockt zo strak als het maar kan. Het is vooral in de hardere songs dat Linkin Park uitblinkt. Deze klinken veel directer dan wat we van ze gewend zijn. Bleed It Out is weergaloos!!!  Wat slim om het gitaarlijntje van U2’s I Will Follow daar in te mixen. Knalsong en niet uit je kop te krijgen! No More Sorrow is ook zo’n geweldig nummer! De rustige nummers op deze plaat hebben wat weg van Fort Minor en zijn niet altijd even geslaagd. Valentine’s Day bijvoorbeeld. Maar slecht is het ook weer niet, hoogstens wat te zoet. Met de skip toets valt er aan de nieuwe Linkin Park heel wat plezier te beleven.

Ozzy Osbourne "Black Rain"
(SonyBMG)
 De openers Not Going Away en I Don’t Wanna Stop etaleren hoe Ozzy er voor staat. Wie dacht dat de seniele zombie tot niets meer in staat is heeft het volkomen bij het verkeerde eind. Black Rain is zeker niet meer een echt essentiële plaat, maar behoord eveneens niet tot een mindere in de beste man zijn oeuvre. Het is een lekkere plaat waar het klasse spel van de band tot zijn volle recht komt (ook al lijkt het routinewerk voor Zakk Wylde zo gemakkelijk als hij die monsterriffs eruit schudt) Affijn, de eerder genoemde songs zijn typische Ozzy stampers die zo op ieder ander album konden staan. De typische tearjerkers zijn er ook weer op te vinden (oa Lay Your World On Me). Ozzy is zeer goed bij stem. Een andere topper is 11 Silver. Vette riff, goed refrein, mega goeie solo, klasse song! Black Rain is het levende bewijs dat Ozzy absoluut niet denkt om te stoppen. En waarom zou hij ook. Als hij dit soort platen blijft maken, zal je niemand horen klagen

The 69 Eyes "Angels"
(EMI music)
 Op de voorkant prijkt myspace babe Forbidden. Lekker ding en dat doet gelijk graaien naar de cd. Goeie keuze van deze Finnen. The 69 Eyes is een rare band. Ze ogen heel erg rock ’n roll, maar klinken oook weer hel Gothic. Dat komt natuurlijk door de zware wave stem van Jyrk69. De band heeft inmiddels 9 albums uit en blijft altijd net onder het punt van doorbreken. Toch is ook Angels weer zeer pakkend. Rocker bijvoorbeeld heeft de gitaarpartijen van een Danko Jones song, met de Gothic vocalen van Jyrk. Op zich, commercieel gezien, een gouden combi. Dit is klasse rock pulp wat veel meer aandacht zou moeten verdienen. Het zijn vampieren op de Sunset Strip. En om daarop in te haken, Los Angeles is ook zo’n heerlijk foute song. Billy Idol zou jaloers zijn. Luisteren!

The Young Gods "Superready/Fragmente"
(Pias)
 Respect!!!!  The Young Gods zijn niet jong meer, maar de Zwitsers laten op hun nieuwste kindje de rockwereld een poepie ruiken. Dit is nou eens goeie industrial rock. I’m The Drug is een binnenkomer om jaloers op te zijn. Freeze is zowaar nog beter. Wat een start voor een album. Het rockt niet alleen, het is ook nog geil en dansbaar. Wat wil een mens nog meer. Alle Filters, God Lives Underwater’s op deze wereld, buig voor jullie helden. Dit is de shit. Luister naar de vette drumbeat in The Color Code. Prodigy eat your heart out. Damn, wat een goeie plaat!

Clutch "From Beale Street To Oblivion"
(Pias)
 Als er één CD is die ik de laatste tijd erg veel heb gedraaid dan is het Clutch. Hun 10e alweer, maar alles wat ik in muziek zoek heeft deze band. De mix tussen stoner, blues en hardrock is zo opzwepend, dat stilzitten onmogelijk is. My God, wat rocken deze gasten. Hoe simpel het ogenschijnlijk mag klinken, pay attention on those riffs baby. Power Player, Devil Me of dat orgeltje in You Can’t Progress?? Godallemachtig! Dit is waarom de duivel van rock ’n roll houdt. Het neemt bezit van je en From Beale Street To Oblivion doet dat onherroepelijk.

Jeff Dahl "Battered Stuff"
(One Acoustic Mother)
 3 chords and a bad attitude since 1976 staat op de hoes. Dat klopt wel in het geval van Jeff Dahl. One Acoustic Mother is zeer simpel, maar doeltreffend. Niet alle liedjes zijn raak. Maar California Blues en Ain’t Drinkin Myself To Death zijn lekker. Punkrock op akoestische gitaar.